Soyut Resim Nasıl Yapılır? Başlamak İçin Pratik Bir Yol

Soyut resmin en çok yanlış anlaşılan tarafı kolay göründüğü. Bir şeye benzemek zorunda olmadığı için kuralsız sanılıyor. Oysa benzerlik ortadan kalkınca geriye kalan tek şey kompozisyon oluyor ve yaslanacak bir referans da kalmıyor.

Aşağıdaki sıra bunu aşmak için.

Bir kısıt seç#

Sınırsız seçenek felç eder. İşe başlamadan önce kendine bir kısıt koy.

• Üç renk ve beyaz, fazlası yok
• Sadece palet bıçağı, fırça yok
• Yalnızca yatay hareketler
• Tek bir fotoğrafın renkleri

Kısıt yaratıcılığı kısmaz, tam tersi. Karar sayısı azalınca kalan kararlar netleşir.

Zemini boz#

Beyaz tuval, üstüne konan her lekeyi fazla önemli gösterir. İlk iş tuvali tek bir ince renkle, mesela sulandırılmış toprak tonuyla baştan aşağı kapatmak.

Bu katman kurusun. Artık beyazı bozma korkusu yok, üstüne rahatça çalışabilirsin.

Büyük kütlelerle başla#

İlk üç dört hamle büyük olmalı. Geniş fırçayla ya da palet bıçağıyla tuvalin büyük alanlarını kapla. Detay düşünme.

Bu aşamada resim çirkin görünür ve bu normal. Amaç kompozisyonun iskeletini kurmak; nerede ağırlık var, nerede boşluk var.

Dengeyi kontrol et#

Birkaç adım geri çekil ve gözünü kıs. Detaylar kaybolur, geriye açık ve koyu kütleler kalır.

Baktığında koyu alanlar bir köşede toplanmış mı? Göz bir noktaya takılıp kalıyor mu, yoksa yüzeyde dolaşıyor mu? Soyut resimde kompozisyon bütün iş, o yüzden bu kontrol her aşamada tekrarlanır.

Karşıtlık ekle#

İyi bir soyut işin içinde genelde bir gerilim vardır. Bunu karşıtlıkla kurarsın:

• Büyük alanın yanına küçük bir leke
• Pürüzsüz bir yüzeyin yanına kaba bir doku
• Soğuk bir alanın içine sıcak bir vurgu
• Yumuşak geçişlerin arasına keskin bir kenar

Her şeyin eşit olduğu bir yüzey sıkıcı durur. Renk çemberi burada işine yarar.

Doku oluşturma#

Soyut işte yüzeyin kendisi bir anlatım aracı. Birkaç pratik yöntem:

• Palet bıçağıyla kalın boya bırakmak, ışığı tutan sert bir kabartı verir
• Fırçayı neredeyse kuru bırakıp sürtmek, alttaki katmanı kısmen gösteren kırık bir doku yapar
• Boyayı sulandırıp tuvali eğmek, kontrol edilemeyen akıntılar bırakır
• Kuruyan katmanı zımparalamak, alttaki renklerin lekeler halinde ortaya çıkmasını sağlar
• Kağıt, kumaş ya da ince tül yapıştırmak, kolaj ile boyayı aynı yüzeyde birleştirir

Bunları aynı işte hep birden kullanmak dağıtır. İki, en fazla üç yöntem seç ve onlarda kal.

Sık yapılan hatalar#

Merkeze yerleştirmek. Ana kütleyi tam ortaya koymak kompozisyonu durağanlaştırır; merkezden kaydırmak yüzeye hareket kazandırır.

Bütün yüzeyi eşit doldurmak. Boşluk bir eksiklik değil, nefes alanı. Boş bırakılan bir alan yanındaki lekeyi güçlendirir.

Renkleri tuval üstünde fazla karıştırmak. Akrilikte ıslakken çok karıştırmak renkleri griye çevirir; ayrı ayrı bırakılan lekeler uzaktan zaten karışır.

Çok erken detaya inmek. Kompozisyon oturmadan küçük fırçaya geçmek, sonradan hepsini boyamak zorunda kalmak demek.

Ne zaman duracağını bil#

En sık yapılan hata fazla çalışmak. Resim bir noktada canlanır, sonra ekledikçe sönmeye başlar.

Pratik yöntem: işi ters çevir ya da telefonla fotoğrafını çek. Gözün alıştığı görüntü bozulur ve fazlalık hemen fark edilir. Emin değilsen bir gün bekle, ertesi sabah cevap belli olur.

Malzeme tarafı#

Akrilik bu iş için en pratik boya; hızlı kurur, katman üstüne katman gider. Yavaş çalışmak istersen kurumayı geciktirme yöntemleri var.

Tuval tarafında gerilmiş pamuk tuval yeterli. Tuval çeşitleri yazısı farkları anlatıyor.

Bittiğinde işi korumak için vernik atmak gerekir; akrilik yüzey toz tutar ve vernik hem korur hem tonları toparlar.

Bitmiş soyut işlerin nasıl durduğuna bakmak istersen koleksiyondaki resimlere göz atabilirsin.